Rare collega’s

Rare collega’s, we hebben ze allemaal. De enige die een beetje normaal is ben je zelf. Herken je dit?

Ook bij Aatop is dit het geval. Eigenlijk elke collega heeft wel iets geks. Om dat even iets meer inzichtelijk te maken een kleine opsomming van onze collega’s in Veenendaal.

Aad Vermeulen, de directeur. Heeft de ontembare drang om dingen te bedrukken met een Aatop logo. Het resultaat? Dozen vol Aatop notitieboekjes, Aatop sokken, Aatop pennen, Aatop mokken, Aatop mapjes, Aatop kaarten, Aatop boodschappentasjes (in meerdere formaten), Aatop weekendtassen en zo kan ik nog wel even doorgaan! Dus, heb je interesse in bovengenoemde? Kom maar halen hoor!

Matthijs Visscher. Eén woord. Daadkracht. Ik ken niemand die zo daadkrachtig kan handelen als Matthijs. Vindt Matthijs iets een goed idee? Dan wordt het geregeld. Nu. Daar hoeft dan ook niet een nachtje over geslapen te worden. Gewoon nu. Dit resulteert erin dat een collega midden op de middag een wandje staat te sauzen of dat we tegenwoordig een piano op kantoor hebben.

Michel Aalbers. Het wil nog wel eens gebeuren dat, net als in elke gemiddelde kantooromgeving, er een plant zijn spreekwoordelijke laatste adem uitblaast. Geen probleem, in de container ermee en vervangen voor een plastic variant zou je zeggen. Maar niet als Michel in de buurt is. De plant komt terecht onder zijn directe toezicht en gaat een proces in van wekenlange revalidatie. Uiteindelijk vertonen ze na een tijdje wel weer tekenen van leven. Gevolg: wij kijken wekenlang tegen half dode planten aan!

Remco Beukhof. Elke dag hetzelfde ritueel. Twee losse boterhammen, en een paar aardbeien. Hij pakt een schilmesje en begint de aardbeien in plakjes te snijden. Elke plak, 100% dezelfde grote. Op volgorde worden ze vervolgens op een boterham gelegd tot deze compleet vol ligt. Vervolgens een korte pauze in dit snijwerk om de eerste boterham naar binnen te werken in ongeveer 7,5 seconden. Vervolgens hetzelfde ritueel voor boterham nummer twee. Hij schijnt er zijn ontspanning uit te halen. Ik begrijp het ook niet.

Willem-Jan van Woudenberg. Geboren en getogen midden in het Gooi. En toch, een Amsterdams accent. Hoe hij daaraan komt? Geen idee! Hij weet het zelf ook niet!

Ik kan nog beginnen over de eeuwige vlees-eten-is-zielig-voor-de-dieren-discussie met Paulien, de gigantische help-drang van Ton, de voorbeelden van Chris, of de uitspattingen van Thirza, maar ik denk dat mijn punt duidelijk is. Ik ben de enige normale. Het enige wat ze mij wel eens verwijten is een compleet gebrek aan zelfreflectie. Dat is trouwens niet iets wat ik herken.

Ben ik de enige die dit heeft? Of zijn meer mensen de enige normale binnen hun bedrijf?

Door: Gert Jan

 

Terug naar het overzicht