De spuitbus

Aan het begin was het een fantastisch concept. Een extreem vrolijke medewerker met plastic handschoentjes stond je op te wachten en nam met alle plezier je winkelwagen aan. Deze werd vervolgens schoongemaakt alsof er een chirurgische ingreep mee moest worden gedaan en netjes teruggezet voor de volgende uit zijn lockdown ontsnapte bestuurder. Langzaam zag je het enthousiasme wegzakken. Na een paar weken werd er niet meer de moeite genomen om het doekje tussendoor te verversen en nu is ook de vrolijke medewerker wegbezuinigd. De tijden van extreem hamsteren zijn immers weer voorbij, dus ook de supermarkt moet weer op de kleintjes gaan letten.

Nu staat hij daar, de spuitbus. Af en toe vergezeld door een stukje keukenrol of iets wat daarop moet lijken. In deze doe-het-zelf maatschappij mogen we nu het coronavirus op ons winkelwagentje zelf te lijf gaan. Ook ik deed hier vol overgave aan mee.

Toen ik thuiskwam van een geslaagde expeditie bij de supermarkt stelde mijn vrouw een simpele vraag. Namelijk de volgende: “Als we allemaal dezelfde spuitbus gebruiken om ons winkelwagentje schoon te maken, wat is dan nog het nut van het schoonmaken van het karretje? Je karretje wordt namelijk door enkele mensen vastgehouden en zelfs vaak nog schoongemaakt. De spuitbus wordt daarentegen door iedereen vastgehouden en nooit schoongemaakt. Als er dus één warm groei- en broeinest is voor dit o-zo-gehate virus is dat wel de spuitbus”. Sindsdien heb ik er moeite mee. Ik kan niet meer aankomen bij een winkel zonder in een grote twijfel te schieten. Wat doe ik? Maak ik wel of niet mijn karretje schoon? Wat is schoner? Het handvat van mijn door mijn voorganger schoongemaakte karretje of de spuitbus? Deze strijd in mijn hoofd zal ik zelf moeten strijden, tot die tijd was ik mijn handen wel extra goed achteraf.

Wel realiseer ik mij het volgende. We doen dingen zo snel op de automatische piloot. Zonder erbij na te denken doen we dingen zoals we ze altijd doen. Net als hierboven beschreven merk ik dat het belangrijk is dat ik me bewust blijf van wat ik doe. Dat ik me afvraag of de manier zoals ik die altijd hanteer nog steeds de manier is die het beste is voor iedereen. Ook binnen je werk is dit belangrijk. Heel snel worden taken die je in eerste instantie vol passie deed nu dingen die je op de automatische piloot doet. Maar tijden en omstandigheden veranderen. Dit kan vragen om een verandering bij jou en in de uitvoering van je taken. Komt die verandering er niet dan is je functioneren niet meer optimaal. Zo kan er ruimte ontstaan waar anderen kansen zien die ze met beiden handen aangrijpen. Hoe blijf je hier dan scherp op? Ik weet het niet zo goed. Misschien is dit wel iets wat iedereen voor zichzelf moet bepalen. Tot ik het wel weet hoop ik in ieder geval dat mensen mij vragen blijven stellen die mij even stilzetten en laten nadenken!

Door: Gert Jan

Terug naar het overzicht